چيزهائى كه وضو را نقض مى‌كند و لزوم تيمم در موقع عدم وجدان آب و كيفيت تيمم و فلسفه آنها اشاره شده است.
از نگاه ديگر در آيات سابق، بحث‌هاى گوناگونى درباره «طيّبات جسمى و مواهب مادّى» مطرح شد، در اين آيه به «طيّبات روح» و آنچه باعث پاكيزگى جان انسان مى‌گردد، اشاره شده است و قسمت قابل ملاحظه‌اى از احكام وضو، غسل و تيمم كه موجب صفاى روح است، تشريح گرديده.
نخست خطاب به افراد با ايمان كرده، احكام وضو را به اين ترتيب بيان مى‌كند:
«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد هنگامى كه براى نماز به پا خاستيد «١» صورت و دست‌هاى خود را تا آرنج بشوئيد و قسمتى از سر و همچنين پا را تا مفصل (يا برآمدگى پشت پا) مسح كنيد» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِذا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَ أَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرافِقِ وَ امْسَحُوا بِرُؤُسِكُمْ وَ أَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ».
گر چه در اين قسمت از آيه، حدود صورت، كه بايد در وضو شسته شود توضيح داده نشده، ولى در روايات ائمه اهل بيت عليهم السلام كه وضوى پيامبر صلى الله عليه و آله را مشروحاً بيان كرده‌اند، چنين استفاده مى‌شود:
١- حدّ صورت از طرف طول از رستنگاه مو، تا چانه و از طرف عرض فاصله ميان سر انگشت وسط و سر انگشت ابهام (انگشت شست)، ذكر شده و