نكته:
لزوم تعاون و همكارى در نيكى‌ها
آنچه در آيه فوق در زمينه تعاون آمده، يك اصل كلّى اسلامى است كه سراسر مسائل اجتماعى، حقوقى، اخلاقى و سياسى را در بر مى‌گيرد.
طبق اين اصل، مسلمانان موظفند در كارهاى نيك تعاون و همكارى كنند ولى همكارى در اهداف باطل و اعمال نادرست و ظلم و ستم، مطلقاً ممنوع است، هر چند مرتكب آن دوست نزديك يا برادر انسان باشد.
اين قانون اسلامى، درست بر ضد قانونى است كه در جاهليت عرب- و حتى در جاهليت امروز نيز- حكومت مى‌كرد كه: أُنْصُرْ أَخاكَ ظالِماً أَوْ مَظْلُوماً: «برادر (يا دوست و هم‌پيمانت) را حمايت كن خواه ظالم باشد يا مظلوم»! «١»
در آن روز اگر افرادى از قبيله‌اى به افراد قبيله ديگر حمله مى‌كردند، بقيه افراد قبيله به حمايت از آنها بر مى‌خاستند بدون اين كه تحقيق كنند حمله عادلانه بوده است يا ظالمانه.
اين اصل، در مناسبات بين‌المللى امروز نيز حكومت مى‌كند و غالباً كشورهاى هم‌پيمان، و يا آنها كه منافع مشتركى دارند، در مسائل مهم جهانى به حمايت يكديگر بر مى‌خيزند، بدون اين كه اصل عدالت را رعايت كنند و ظالم و مظلوم را از هم تفكيك نمايند!
اسلام، بر اين قانون جاهلى خط بطلان كشيده است و دستور مى‌دهد:
تعاون و همكارى مسلمين با يكديگر بايد «تنها» در كارهاى نيك و برنامه‌هاى