ضايع شود» «فَلا تَميلُوا كُلَّ الْمَيْلِ فَتَذَرُوها كَالْمُعَلَّقَةِ».
و در پايان آيه به كسانى كه پيش از نزول اين حكم، در رعايت عدالت ميان همسران خود كوتاهى كرده‌اند هشدار مى‌دهد كه: «اگر راه اصلاح و تقوا پيش گيرند و گذشته را جبران كنند خداوند آنها را مشمول رحمت و بخشش خود قرار خواهد داد» «وَ إِنْ تُصْلِحُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحيماً».
در روايات اسلامى مطالبى درباره رعايت عدالت در ميان همسران نقل شده كه عظمت اين قانون را مشخص مى‌سازد، از جمله اين كه:
در حديثى مى‌خوانيم: على عليه السلام در آن روزى كه متعلق به يكى از دو همسرش بود، حتى وضوى خود را در خانه ديگرى نمى‌گرفت. «١»
و درباره پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: حتى به هنگام بيمارى در خانه يكى از همسران خود، توقف نمى‌كرد. ٢
و درباره «معاذ بن جبل» نقل شده كه: دو همسر داشت، هر دو در بيمارى طاعون با هم از دنيا رفتند، او حتى براى مقدم داشتن دفن يكى بر ديگرى از قرعه استفاده كرد، تا كارى بر خلاف عدالت انجام نداده باشد. ٣
***
سپس در آيه بعد به اين حقيقت اشاره مى‌كند: اگر ادامه همسرى براى طرفين طاقت‌فرسا است، و جهاتى پيش آمده كه افق زندگى براى آنها تيره و تار