تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤١
١٤٨ لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللَّهُ سَميعاً عَليماً
١٤٩ إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوّاً قَديراً
ترجمه:
١٤٨- خداوند دوست ندارد كسى با سخنان خود، بدىها (ى ديگران) را اظهار كند؛ مگر آن كسى كه مورد ستم واقع شده باشد. خداوند، شنوا و داناست.
١٤٩- اگر نيكىها را آشكار يا مخفى سازيد، و از بدىها گذشت نمائيد، خداوند آمرزنده و تواناست (و با اين كه قادر بر انتقام است، عفو و گذشت مىكند).
تفسير:
خدا اظهار بدىها را دوست نمىدارد
در اين دو آيه، اشاره به بخشى از دستورات اخلاقى اسلام شده است:
نخست مىفرمايد: «خدا دوست نمىدارد كسى با سخنان خود بدىها، عيوب و اعمال زشت اشخاص را اظهار كند» «لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ».
زيرا همان گونه كه خداوند «ستّار العيوب» است، دوست ندارد كه افراد بشر پردهدرى كنند، عيوب مردم را فاش سازند و آبروى آنها را ببرند.
به علاوه مىدانيم هر انسانى معمولًا نقاط ضعف پنهانى دارد كه اگر بنا شود اين عيوب اظهار گردد يك روح بدبينى عجيب بر سراسر جامعه سايه مىافكند، و همكارى آنها را با يكديگر مشكل مىسازد، بنابراين هم به خاطر استحكام