نظير اين حديث در منابع شيعه نيز وارد شده است، امام صادق عليه السلام از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه مى‌فرمود: «افطار در سفر و نماز قصر از هداياى الهى است، كسى كه از اين كار صرف‌نظر كند، هديه الهى را رد كرده است». «١»
نكته سوم كه بايد به آن توجه داشت اين است كه: بعضى چنين تصور كرده‌اند: آيه فوق حكم نماز خوف (نماز در ميدان جنگ و مانند آن) را بيان مى‌كند و تعبير به انْ خِفْتُمْ: «اگر بترسيد ...» را گواه بر اين مطلب گرفته‌اند.
ولى جمله اذا ضَرَبْتُمْ فِى الأَرْضِ: «هر گاه مسافرت كنيد» مفهوم عامى دارد كه هر گونه مسافرتى را شامل مى‌شود، خواه مسافرت عادى باشد يا مسافرت براى جهاد.
به علاوه، حكم نماز خوف به طور جداگانه و مستقل در آيه بعد آمده است، و تعبير به «انْ خِفْتُمْ» همان طور كه گفتيم يك نوع قيد غالبى است كه در غالب مسافرت‌هاى آن زمان براى مسلمانان وجود داشته است.
بنابراين، دلالتى بر نماز خوف ندارد، افزون بر اين در ميدان جنگ هميشه خوف از حملات دشمن وجود دارد و جاى اين نيست كه گفته شود «اگر بترسيد كه دشمن به شما حمله كند» و اين خود گواه ديگرى است كه آيه اشاره به تمام سفرهائى مى‌كند كه ممكن است خطراتى در آن وجود داشته باشد.
ضمناً بايد توجه داشت: شرائط نماز مسافر، مانند شرائط و خصوصيات ساير احكام اسلامى در قرآن نيامده است بلكه در سنت به آن اشاره شده است.