تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٨
١٨ وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ إِلَيْهِ الْمَصيرُ
ترجمه:
١٨- يهود و نصارى گفتند: «ما، فرزندان خدا و دوستان (خاص) او هستيم». بگو:
«پس چرا شما را در برابر گناهانتان مجازات مىكند»؟! بلكه شما هم بشرى هستيد از مخلوقاتى كه آفريده؛ هر كس را بخواهد، مىبخشد؛ و هر كس را بخواهد (و مستحق بداند)، مجازات مىكند؛ و حكومت آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنهاست، از آنِ اوست؛ و بازگشت همه موجودات، به سوى اوست.
تفسير:
ادعاهاى بىاساس اهل كتاب
در تكميل بحثهاى گذشته درباره يهود و نصارى، در اين آيه، به يكى از ادعاهاى بىاساس و امتيازات موهومى كه آنها داشتند اشاره كرده، مىگويد:
«يهود و نصارى گفتند: ما فرزندان خدا و دوستان او هستيم»! «وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ»!
اين تنها امتياز موهومى نيست كه آنها براى خود قائل شدند، و در اين آيه به آن اشاره شده، بلكه در قرآن بارها به اين گونه ادعاهاى آنان اشاره شده است.