گذاشتن در راه خدا مانع گشتند، در گمراهى دور و درازى گرفتار شده‌اند» «إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبيلِ اللَّهِ قَدْ ضَلُّوا ضَلالًا بَعيداً».
چرا اين دسته دورترين افراد از جاده حقند؟! زيرا افرادى كه مبلّغان ضلالتند، بسيار بعيد به نظر مى‌رسد دست از راهى كه خود به سوى آن دعوت مى‌كنند بردارند.
آنها كفر را با لجاجت و عناد آميخته و در بيراهه‌اى گام گذاشته‌اند كه از راه حق بسيار فاصله دارد.
***
در آيه بعد اضافه مى‌فرمايد: آنها كه كافر شدند و ستم كردند، هم ستم به حق كردند كه آنچه شايسته آن بود انجام ندادند، هم ستم به خويش كه خود را از سعادت محروم ساختند و در درّه ضلالت سقوط كردند و هم به ديگران ستم كردند كه آنها را از راه حق باز داشتند.
چنين افرادى هرگز مشمول آمرزش پروردگار نخواهند شد و خداوند آنها را به هيچ راهى جز راه جهنم هدايت نمى‌كند، لذا مى‌فرمايد:
«كسانى كه كافر شدند و ستم نمودند، هرگز خدا آنها را نخواهد بخشيد و آنها را هدايت نخواهد كرد» «إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ظَلَمُوا لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ طَريقاً».
***
در آخرين آيه مى‌فرمايد: «خدا اين افراد را جز به سمت و طريق جهنم هدايت نخواهد كرد» «إِلَّا طَريقَ جَهَنَّمَ».
و مى‌افزايد: «آنها براى هميشه در دوزخ مى‌مانند» «خالِدينَ فيها أَبَداً».
آنها بايد بدانند كه اين تهديد الهى صورت مى‌پذيرد؛ زيرا: «اين كار براى