تفسير:
لجاجت در پيروى از باطل
هنگامى كه انسان مرتكب خلافى مى‌شود، پس از آگاهى، دو راه در پيش دارد: راه بازگشت و توبه كه اثر آن در شستشوى گناه در چند آيه پيش بيان گرديد.
راه ديگر، راه لجاجت و عناد است كه به نتيجه شوم آن در اين آيه اشاره شده، مى‌فرمايد:
«كسى كه بعد از آشكار شدن حق از در مخالفت و عناد در برابر پيامبر صلى الله عليه و آله در آيد و راهى جز راه مؤمنان انتخاب نمايد، ما او را به همان راه كه مى‌رود مى‌كشانيم و در قيامت به دوزخ مى‌فرستيم و چه جايگاه بدى در انتظار او است» «وَ مَنْ يُشاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى‌ وَ يَتَّبِعْ غَيْرَ سَبيلِ الْمُؤْمِنينَ نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى وَ نُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصيراً».
بايد توجه داشت: «يُشاقِق» از ماده «شقاق» به معنى مخالفت آگاهانه، توأم با عداوت و دشمنى است.
جمله مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدى‌: «پس از روشن شدن هدايت و راه راست» نيز اين معنى را تأكيد مى‌كند و در واقع چنين افرادى سرنوشتى بهتر از اين نمى‌توانند داشته باشند.
سرنوشتى كه هم عاقبت شوم در اين جهان و هم عاقبت دردناك در آن جهان دارد.
اما در اين جهان همان طور كه قرآن مى‌گويد: روز به روز در مسير غلط خود راسخ‌تر مى‌شوند و زاويه انحراف آنها از جاده حق، با پيشروى در بيراهه بيشتر مى‌گردد و اين سرنوشتى است كه خود آنها براى خويشتن انتخاب كرده‌اند، و