در پايان آيه دليل تكيه كردن روى آئين ابراهيم را چنين بيان مى‌كند:
«خداوند ابراهيم را به عنوان خليل خود انتخاب كرد» «وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهيمَ خَليلًا».
***
سپس در آيه بعد اشاره به مالكيت مطلقه پروردگار و احاطه او به همه اشياء كرده، مى‌فرمايد: «آنچه در آسمان‌ها و زمين است ملك خدا است؛ زيرا خداوند به همه چيز احاطه دارد» «وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الأَرْضِ وَ كانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحيطاً».
اشاره به اين كه: اگر خداوند ابراهيم عليه السلام را دوست خود انتخاب كرد، نه به خاطر نياز به او بود؛ زيرا خدا از همگان بى‌نياز است، بلكه به خاطر سجايا و صفات فوق العاده و برجسته ابراهيم بود.
***
نكته:
خليل يعنى چه؟
«خليل» ممكن است از ماده «خُلَّت» (بر وزن حجت) به معنى «دوستى» بوده باشد و يا از ماده «خَلَّت» (بر وزن ضربت) به معنى «نياز و احتياج».
در اين كه: كدام يك از اين دو معنى به مفهوم آيه فوق نزديك‌تر است، در ميان مفسران گفتگو است:
جمعى معتقدند: معنى دوم نزديك‌تر به حقيقت آيه مى‌باشد؛ زيرا «ابراهيم» عليه السلام به خوبى احساس مى‌كرد در همه چيز بدون استثناء نيازمند به پروردگار است.
ولى از آنجا كه آيه فوق مى‌گويد: خداوند اين مقام را به ابراهيم عليه السلام داد،