و گاهى در ميان او و ساير افراد بشر بسته مى‌شود «١» (البته تمام اين سه نوع عقد داراى دو طرف است منتها در آنجا كه خودش با خودش پيمان مى‌بندد، خويشتن را به منزله دو شخص كه طرفين پيمانند فرض مى‌كند).
به هر حال مفهوم آيه به قدرى وسيع است كه عهد و پيمان‌هائى را كه مسلمانان با غير مسلمانان مى‌بندند نيز شامل مى‌شود.
سپس به دنبال دستور وفاى به پيمان‌ها كه تمام احكام و پيمان‌هاى الهى را شامل مى‌شود يك سلسله از احكام اسلام را بيان كرده، كه نخستين آن حلال بودن گوشت پاره‌اى از حيوانات است، مى‌فرمايد: «چهارپايان (و جنين آنها) براى شما حلال شده است» «أُحِلَّتْ لَكُمْ بَهيمَةُ الأَنْعامِ».
«أَنْعام» جمع «نَعَمْ» به معنى شتر، گاو و گوسفند است. «٢»
«بَهِيْمَة» از ماده «بُهْمَةْ» (بر وزن تهمة) در اصل، به معنى «سنگ محكم» است و به هر چيز كه درك آن مشكل باشد «مبهم» گفته مى‌شود، و به تمام حيوانات كه داراى نطق و سخن نيستند، «بهيمة» اطلاق مى‌شود؛ زيرا صداى آنها داراى ابهام است اما معمولًا اين كلمه را فقط در مورد چهارپايان به كار مى‌برند، و درندگان و پرندگان را شامل نمى‌شود.
و از آنجا كه «جنين» حيوانات نيز داراى يك نوع ابهام است «بهيمة» ناميده مى‌شود.
بنابراين، حلال بودن «بهيمه انعام» يا به معنى حلّيت تمام چهارپايان است (به استثناى آنچه بعداً در آيه ذكر مى‌شود) و يا به معنى حلّيت بچه‌هائى است كه در شكم حيوانات حلال گوشت وجود دارد (بچه‌هائى كه خلقت آنها كامل شده،