«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هنگامى كه در راه جهاد گام بر مى‌داريد، تحقيق و جستجو كنيد و به كسانى كه اظهار اسلام مى‌كنند نگوئيد مسلمان نيستيد» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِذا ضَرَبْتُمْ في‌ سَبيلِ اللَّهِ فَتَبَيَّنُوا وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ أَلْقى‌ إِلَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً».
و به اين ترتيب، دستور مى‌دهد: آنهائى كه اظهار ايمان مى‌كنند را با آغوش باز بپذيرند و هر گونه بد گمانى و سوء ظن را نسبت به اظهار ايمان آنها كنار بگذارند.
پس از آن اضافه مى‌كند: «مبادا به خاطر نعمت‌هاى ناپايدار اين جهان، افرادى كه اظهار اسلام مى‌كنند را متهم كرده و آنها را به عنوان يك دشمن به قتل برسانيد و اموال آنها را به غنيمت بگيريد» «تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا». «١»
آنگاه مى‌افزايد: در حالى كه «غنيمت‌هاى جاودانى و ارزنده در پيشگاه خدا است» «فَعِنْدَ اللَّهِ مَغانِمُ كَثيرَةٌ».
و توجه مى‌دهد: گر چه در «گذشته چنين بوديد و در دوران جاهليت جنگ‌هاى شما انگيزه غارتگرى داشت» «كَذلِكَ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلُ». «٢»
سپس مى‌فرمايد: ولى اكنون در پرتو اسلام و منّتى كه خداوند بر شما نهاده است، از آن وضع نجات يافته‌ايد، «بنابراين به شكرانه اين نعمت بزرگ خدا بر شما، لازم است در كارها تحقيق كنيد» «فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْكُمْ فَتَبَيَّنُوا».
و سرانجام اعلام مى‌دارد: و اين را بدانيد كه «خداوند از اعمال و نيّات شما آگاه است» «إِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبيراً».