مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ».
شك نيست كه «خداوند چنين افراد ستمگرى را كه به خود و برادران و خواهران مسلمان خود خيانت كرده و بر دشمنانشان تكيه مى‌كنند، هدايت نخواهد كرد» «إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمينَ».
***
در آيه بعد، به عذرتراشى‌هائى اشاره مى‌كند كه افراد بيمارگونه براى توجيه ارتباطهاى نامشروع خود با بيگانگان، ارائه مى‌كنند، مى‌فرمايد: «كسانى كه در دل‌هايشان بيمارى است، اصرار دارند آنان را تكيه‌گاه و هم‌پيمان خود انتخاب كنند، و عذرشان اين است كه مى‌گويند: ما مى‌ترسيم قدرت به دست آنها بيفتد و گرفتار شويم» «فَتَرَى الَّذينَ في‌ قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسارِعُونَ فيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشى‌ أَنْ تُصيبَنا دائِرَةٌ». «١»
لذا قرآن در پاسخ اين عذرتراشى‌هاى آنها مى‌گويد: همان طور كه آنها احتمال مى‌دهند روزى قدرت به دست يهود و نصارى بيفتد اين احتمال را نيز بايد بدهند كه: «ممكن است سرانجام، خداوند مسلمانان را پيروز كند و قدرت به دست آنها بيفتد و اين منافقان، از آنچه در دل خود پنهان ساختند، پشيمان گردند» «فَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلى‌ ما أَسَرُّوا في‌ أَنْفُسِهِمْ نادِمينَ».
در حقيقت، در اين آيه، از دو راه به آنها پاسخ گفته شده است:
نخست اين كه: اين گونه افكار از قلب‌هاى بيمار بر مى‌خيزد، از كسانى كه ايمانشان متزلزل و نسبت به خدا سوء ظن دارند و گرنه يك فرد با ايمان اين گونه