تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧١
بنائى است كه پايهگذارى آن به دست خودشان شده است و بنابراين هيچگونه ستمى درباره آنها به عمل نيامده.
و اين كه مىفرمايد: نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى: «ما او را به همان راه كه مىرود مىكشانيم» اشاره به همين سلب توفيق معنوى، و عدم تشخيص حق و پيشروى در بيراهه است. «١»
و آنجا كه مىگويد، «نُصْلِهِ جَهَنَّمَ» اشاره به سرنوشت آنها در رستاخيز است.
درباره جمله «نُوَلِّهِ ما تَوَلَّى» تفسير ديگرى نيز هست و آن اين كه: «ما چنين افراد را تحت سرپرستى معبودهاى ساختگى كه براى خود انتخاب كردهاند، قرار مىدهيم».
***
نكته:
حجيت اجماع
يكى از دلائل چهارگانه فقه، «اجماع» به معنى «اتفاق» علماء و دانشمندان اسلامى در يك مسأله فقهى است.
در «اصول فقه» براى اثبات حجيت اجماع دلائل مختلفى ذكر كردهاند، از جمله آيه فوق است كه جمعى آن را دليل بر حجيت اجماع مىدانند؛ زيرا مىگويد:
«هر كس طريقى غير از طريق مؤمنان انتخاب كند، سرنوشت شومى در دنيا و آخرت دارد».
بنابراين، هنگامى كه مؤمنان راهى را در مسألهاى برگزيدند، همه بايد از آن پيروى كنند.