تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٠
٥٥ إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
٥٦ وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ
ترجمه:
٥٥- سرپرست و ولىّ شما، تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آوردهاند؛ همانها كه نماز را بر پا مىدارند، و در حال ركوع، زكات مىدهند.
٥٦- و كسانى كه ولايت خدا و پيامبر او و افراد با ايمان را بپذيرند، (پيروزند؛ زيرا) حزب و جمعيتِ خدا پيروز است.
شأن نزول آيه ولايت:
در تفسير «مجمع البيان» و كتب ديگر از «عبداللَّه بن عباس» چنين نقل شده: روزى در كنار چاه زمزم نشسته بود و براى مردم از قول پيامبر صلى الله عليه و آله حديث نقل مىكرد، ناگهان مردى كه عِمامهاى بر سر داشت و صورت خود را پوشانيده بود نزديك آمده و هر مرتبه كه «ابن عباس» از پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله حديث نقل مىكرد، او نيز با جمله «قالَ رَسُولُ اللَّه صلى الله عليه و آله» حديث ديگرى را از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مىنمود.
«ابن عباس» او را قسم داد تا خود را معرفى كند، او صورت خود را گشود و صدا زد اى مردم! هر كس مرا نمىشناسد، بداند من «ابوذر غِفارى» هستم، با اين گوشهاى خودم از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم- و اگر دروغ بگويم هر دو گوشم كَر باد- و با اين چشمان خود اين جريان را ديدم- و اگر دروغ بگويم هر دو كور باد