در آيه ١١١ سوره «بقره» ادعاى آنها درباره اين كه غير از آنان كسى داخل بهشت نمى‌شود و بهشت مخصوص يهود و نصارى‌ است را بيان كرده و ابطال مى‌نمايد.
در آيه ٨٠ سوره «بقره» ادعاى يهود دائر بر اين كه آتش دوزخ جز ايام معدودى به آنان نمى‌رسد ذكر نموده و آنها را سرزنش مى‌كند.
و در آيه فوق به ادعاى موهوم فرزندى خدا و دوستى خاص او اشاره شده است.
شك نيست كه آنها خود را حقيقتاً فرزند خدا نمى‌دانستند، تنها مسيحيان، عيسى عليه السلام را فرزند حقيقى خدا مى‌دانند و به آن تصريح مى‌كنند. «١»
ولى منظورشان از انتخاب اين نام و عنوان، براى خود اين بوده كه بگويند رابطه خاصى با خدا دارند و گويا هر كس در نژاد آنها و يا جزء جمعيت آنها مى‌شد، بدون اين كه اعمال صالحى انجام داده باشد، خود به خود، از دوستان و گروه فرزندان خدا مى‌شد! «٢»
اما مى‌دانيم قرآن با تمام اين امتيازات موهوم مبارزه مى‌كند و امتياز هر انسانى را تنها در ايمان، عمل صالح و پرهيزگارى او مى‌شمرد، لذا در آيه فوق، براى ابطال اين ادعا چنين مى‌گويد: «بگو: پس چرا شما را در مقابل گناهانتان مجازات مى‌كند»؟ «قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ».
يعنى شما خودتان اعتراف داريد كه لااقل مدتى كوتاه مجازات خواهيد شد، اين مجازات نشانه آن است كه: ادعاى ارتباط فوق العاده شما با خدا- كه خود را