اصل، «سَلامُ اللَّهِ عَلَيْكُم» است، يعنى درود پروردگار بر تو باد، يا خداوند تو را به سلامت دارد، و در امن و امان باشى.
به همين جهت، سلام كردن يك نوع اعلام دوستى و صلح و ترك مخاصمه و جنگ محسوب مى‌شود.
از پاره‌اى از آيات قرآن نيز استفاده مى‌شود كه: تحيت اهل بهشت نيز سلام است، مى‌فرمايد:
أُولئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِما صَبَرُوا وَ يُلَقَّوْنَ فِيها تَحِيَّةً وَ سَلاماً:
«اهل بهشت در برابر استقامتشان از غرفه‌هاى بهشتى بهره‌مند مى‌شوند و تحيت و سلام به آنها نثار مى‌شود». «١»
و در آيه ٢٣ سوره «ابراهيم» و آيه ١٠ سوره «يونس» نيز درباره بهشتيان مى‌خوانيم: تَحِيَّتُهُمْ فِيْها سَلامٌ: «تحيت آنها در بهشت سلام است».
همچنين از آيات قرآن استفاده مى‌شود كه: تحيت به معنى سلام (يا چيزى معادل آن) در اقوام پيشين بوده است، در سوره «ذاريات» آيه ٢٥ در داستان ابراهيم عليه السلام مى‌گويد: «هنگامى كه فرشتگانِ مأمور مجازات قوم لوط به صورت ناشناس بر او وارد شدند به او سلام كردند و او هم پاسخ آنها را با سلام داد» (اذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقالُوا سَلاماً قالَ سَلامٌ قَوْمٌ مُنْكَرُونَ).
از اشعار عرب جاهلى نيز استفاده مى‌شود كه تحيت به وسيله سلام در آن دوران بوده است. «٢»
هر گاه بى‌طرفانه اين تحيت اسلامى را كه محتوى توجه به خدا و دعا براى