آمرزنده و مهربان بوده و هست» «وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحيماً».
قابل توجه اين كه: در آيات فوق افرادى كه در ميان پيامبران تفرقه مى‌اندازند به عنوان «كافران حقيقى» معرفى شده‌اند.
ولى آنها كه به همه ايمان دارند به عنوان «مؤمنان حقيقى» معرفى نشده‌اند، تنها به عنوان «مؤمن» توصيف شده‌اند.
شايد اين تفاوت به خاطر آن باشد كه مؤمنان حقيقى آنها هستند كه علاوه بر ايمان، از نظر «عمل» نيز كاملًا پاك و صالح باشند، شاهد اين سخن آياتى است كه در آغاز سوره «انفال» آمده است كه مؤمنان را پس از ايمان به خدا با يك سلسله اعمال مثبت و زنده مانند نمو و رشد اخلاقى و اجتماعى و ايمانى، و نماز و زكات، و توكّل بر خدا، توصيف كرده و به دنبال آن فرموده: «أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقّاً». «١»

***
نكته:
تناسب گناه و كيفر
در آيات قرآن مجازات‌هاى خداوند به انواع مختلف توصيف شده:
گاهى «دردناك» است (عذاب اليم) مانند: شلاق زدن و آزار بدنى.
گاهى «توهين‌آميز» است (عذاب مهين) مانند: پاشيدن لجن بر لباس كسى و مانند آن.
گاهى «پر سر و صدا» است (عذاب عظيم) مانند: مجازات در حضور جمعيت.
و گاهى اثر آن در وجود انسان عميق است و تا مدتى باقى مى‌ماند (عذاب