آنها در حزب خدا خواهند بود- و حزب خدا پيروز است» «وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ».
در اين آيه، قرينه ديگرى بر معنى ولايت كه در آيه پيش اشاره شد، يعنى «سرپرستى و رهبرى و تصرف» ديده مى‌شود؛ زيرا تعبير به «حزب اللَّه» و «غلبه آن» مربوط به حكومت اسلامى است، نه يك دوستى ساده و عادى و اين خود مى‌رساند كه ولايت در آيه، به معنى سرپرستى، حكومت و زمامدارى اسلام و مسلمين است؛ چرا كه در معنى حزب، يك نوع تشكل، همبستگى و اجتماع براى تأمين اهداف مشترك افتاده است.
بايد توجه داشت، مراد از «الَّذِيْنَ آمَنُوا» در اين آيه، همه افراد با ايمان نيستند، بلكه همان كسى است كه در آيه قبل با اوصاف معينى به او اشاره شد.
اما آيا منظور از پيروزى «حزب اللَّه» كه در اين آيه به آن اشاره شده، پيروزى معنوى است يا هر گونه پيروزى مادى و معنوى را شامل مى‌شود؟
شك نيست كه اطلاق آيه دليل بر پيروزى مطلق آنها در تمام جبهه‌ها است و به راستى اگر جمعيتى جزء حزب اللَّه باشند، يعنى ايمان محكم، تقوا، عمل صالح، اتحاد، همبستگى كامل، آگاهى و آمادگى كافى داشته باشند، بدون ترديد در تمام زمينه‌ها پيروز خواهند بود.
و اگر مى‌بينيم مسلمانان امروز به چنان پيروزى دست نيافته‌اند، دليل آن روشن است؛ زيرا شرايط عضويت در حزب اللَّه را كه در بالا اشاره شد، در بسيارى از آنها ديده نمى‌شود.
و به همين دليل، قدرت‌ها و نيروهائى را كه براى عقب نشاندن دشمن و حل مشكلات اجتماعى بايد مصرف كنند، غالباً براى تضعيف يكديگر به كار مى‌برند.