تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٨
و به همان حال نيز از نزد شما بيرون مىروند» «وَ إِذا جاؤُكُمْ قالُوا آمَنَّا وَ قَدْ دَخَلُوا بِالْكُفْرِ وَ هُمْ قَدْ خَرَجُوا بِهِ».
و منطق و استدلال و سخنان شما در قلب آنها كمترين اثرى نمىبخشد.
بنابراين، چهرههاى حق به جانب و اظهار ايمان و همچنين پذيرش ظاهرى و رياكارانهاى كه در برابر سخنان شما نشان مىدهند، نبايد شما را فريب دهد.
و در پايان آيه، به آنها اخطار مىكند كه با تمام اين پردهپوشىها «خداوند از آنچه آنها كتمان مىكنند، از همه نسبت به آنان آگاهتر و با خبرتر است» «وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِما كانُوا يَكْتُمُونَ».
***
و در آيه بعد، نشانههاى ديگرى از نفاق آنها را بازگو مىكند، از جمله مىفرمايد: «بسيارى از آنها را مىبينى كه در مسير گناه، ستم و خوردن اموال حرام بر يكديگر سبقت مىجويند» «وَ تَرى كَثيراً مِنْهُمْ يُسارِعُونَ فِي الإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ». «١»
يعنى آنها آن چنان در راه گناه و ستم گام بر مىدارند كه گويا به سوى اهداف افتخارآميزى پيش مىروند، و بدون هيچگونه شرم و حيا، سعى مىكنند از يكديگر پيشى گيرند.
بايد توجه داشت: كلمه «اثم» هم به معنى كفر آمده است و هم به معنى هر گونه «گناه»، ولى چون در اينجا در مقابل «عدوان» قرار گرفته است، بعضى از مفسران آن را به معنى گناهانى كه زيان آن تنها متوجه خود انسان مىشود تفسير كردهاند، بر خلاف «عدوان» كه زيان آن به ديگران مىرسد.