دردناكى براى آنها است» «بَشِّرِ الْمُنافِقينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذاباً أَليماً».
تعبير «بشارت» در موردى كه سخن از «عذاب اليم» است، يا به عنوان استهزاء نسبت به افكار پوچ و بى اساس آنها است.
و يا به خاطر آن است كه كلمه «بشارت» كه در اصل، از «بشرة» به معنى «صورت»، گرفته شده، معنى وسيعى دارد، و هر گونه خبرى را كه در صورت انسان اثر بگذارد و آن را مسرور يا غم‌آلود كند، شامل مى‌شود.
***
و در آخرين آيه، اين دسته از منافقان را چنين توصيف مى‌كند:
«آنها كافران را به جاى مؤمنان دوست خود انتخاب مى‌كنند» «الَّذينَ يَتَّخِذُونَ الْكافِرينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنينَ».
پس از آن مى‌گويد: هدف آنها از اين انتخاب چيست؟ «آيا راستى مى‌خواهند آبرو و حيثيتى از طريق اين دوستى براى خود كسب كنند»؟! «أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ».
در حالى كه «تمام عزت‌ها مخصوص خدا است» «فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَميعاً».
چرا كه سرچشمه عزت همواره «علم» و «قدرت» است و اينها كه قدرتشان ناچيز و علمشان نيز همانند قدرتشان ناچيز است، كارى از دستشان ساخته نيست كه بتوانند منشأ عزتى باشند.
اين آيه به همه مسلمانان هشدار مى‌دهد كه عزت خود را در همه شئون زندگى اعم از شئون اقتصادى، فرهنگى، سياسى و مانند آن- در دوستى با دشمنان اسلام- نجويند، بلكه تكيه گاه خود را ذات پاك خداوندى قرار دهند كه سرچشمه همه عزت‌ها است، كه دشمنان اسلام نه عزتى دارند كه به كسى ببخشند و نه اگر مى‌داشتند قابل اعتماد بودند؛ زيرا هر روز كه منافع آنها اقتضاء