تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧١
كار مىرود، هر گاه بيشتر از ثروتهائى كه در مسيرهاى سازنده مصرف مىشود، نباشد، از آن هم كمتر نيست.
امروز مغزهاى متفكرى كه براى تكميل و توسعه و توليد سلاحهاى جنگى و كشمكشهاى استعمارى كار مىكند، قسمت مهمى از نيروهاى ارزنده انسانى را تشكيل مىدهد.
چقدر نوع بشر به اين سرمايهها و اين مغزهائى كه بيهوده از بين مىرود، براى رفع نيازمندىهايش محتاج است.
چقدر چهره دنيا زيبا و خواستنى و جالب بود اگر همه اينها در راه آبادى به كار گرفته مىشدند!
ضمناً بايد توجه داشت: منظور از جمله: «مِنْ فَوْقِهِمْ وَ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِهِمْ» آن است كه تمام نعمتهاى آسمان و زمين، آنها را فرا خواهد گرفت.
اين احتمال نيز هست كه اين جمله، كنايهاى بوده باشد از عموميت نعمتها همان طور كه در ادبيات عرب و غير عرب، گاهى گفته مىشود: «فلان كس از فرق تا قدم غرق نعمت شد» يعنى در تمام جنبهها.
و نيز اين آيه، پاسخى است به گفتارى كه از يهود در آيات گذشته خوانديم كه: دست خدا بسته است، خير،
اگر مىبينيد نعمتهاى الهى از شما قطع شده، به خاطر اين نيست كه بخل در ذات مقدس خداوند راه يافته و دست او بسته باشد، بلكه اين اعمال شما است كه در زندگى مادى و معنوى شما منعكس شده و هر دو را تيره ساخته است و تا شما باز نگرديد، اينها نيز باز نگردند.
در پايان آيه، اشاره به اقليت صالح اين جمعيت كرده، مىگويد: «با اين كه بسيارى از آنها بدكارند ولى جمعيتى معتدل و ميانه رو در ميان آنها وجود دارند»