بنابراين ايمان آنها حتى در مواردى كه نسبت به آن اظهار ايمان مى‌كنند، بى‌ارزش قلمداد شده است؛ چرا كه از روح حق‌جوئى سرچشمه نمى‌گيرد.
و در پايان آنها را تهديد كرده، مى‌فرمايد: «ما براى كافران عذاب توهين‌آميز و خوار كننده‌اى فراهم ساخته‌ايم» «وَ أَعْتَدْنا لِلْكافِرينَ عَذاباً مُهيناً».
توصيف عذاب در اين آيه به مُهِين: «توهين‌آميز» ممكن است از اين جهت باشد كه آنها با تفرقه انداختن ميان پيامبران خدا در واقع به جمعى از آنان توهين كرده‌اند و بايد عذاب آنان متناسب با عمل آنها باشد.
***
سپس در سومين آيه، به وضع مؤمنان و سرنوشت آنها اشاره كرده، مى‌گويد:
«كسانى كه ايمان به خدا و همه پيامبران او آورده‌اند و در ميان هيچ يك از آنها تفرقه نينداختند و با اين كار، تسليم و اخلاص خود در برابر حق، و مبارزه با هر گونه تعصب نا به جا را اثبات نمودند، به زودى خداوند پاداش‌هاى آنها را به آنها خواهد داد» «وَ الَّذينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لَمْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ أُولئِكَ سَوْفَ يُؤْتيهِمْ أُجُورَهُمْ».
البته ايمان به پيامبران و به رسميت شناختن آنها با اين منافات ندارد كه بعضى را از بعضى برتر بدانيم؛ زيرا تفاوت در ميان آنها همانند تفاوت مأموريت‌هاى آنان قطعى است.
منظور اين است كه در ميان پيامبران راستين، تفرقه‌اى از نظر ايمان و به رسميت شناختن نيندازيم.
و در پايان آيه به اين مطلب اشاره شده كه اگر اين دسته از مؤمنان در گذشته مرتكب چنان تعصب‌ها، تفرقه‌ها و گناهان ديگر شدند اگر ايمان خود را خالص كرده و به سوى خدا باز گردند، خداوند آنها را مى‌بخشد «و خداوند همواره