امام صادق عليه السلام از آمدن او در غير وقت حج و عمره به «مدينه» تعجب كرد.
عرض كرد: چنين سؤالى پيش آمده است، امام عليه السلام در پاسخ فرمود: منظور از «عدالت» در آيه سوم سوره «نساء» عدالت در نفقه (و رعايت حقوق همسرى و طرز رفتار و كردار) است و اما منظور از «عدالت» در آيه ١٢٩ (آيه مورد بحث) كه امرى محال شمرده شده، عدالت در تمايلات قلبى است (بنابراين تعدّد زوجات با حفظ شرائط اسلامى نه ممنوع است و نه محال).
هنگامى كه «هشام» از سفر بازگشت، و اين پاسخ را در اختيار «ابن ابى العوجاء» گذاشت، او سوگند ياد كرد كه اين پاسخ از خود تو نيست. «١»- «٢»
معلوم است اگر كلمه عدالت را در دو آيه به دو معنى تفسير مى‌كنيم به خاطر قرينه روشنى است كه در هر دو آيه وجود دارد؛ زيرا در ذيل آيه مورد بحث، صريحاً مى‌گويد: تمام تمايل قلبى خود را متوجه به يك همسر نكنيد، و به اين ترتيب انتخاب دو همسر مجاز شمرده شده منتها به شرط اين كه عملًا درباره يكى از آن دو ظلم نشود، اگر چه از نظر تمايل قلبى نسبت به آنها تفاوت داشته باشد، و در آغاز آيه ٣ همين سوره صريحاً اجازه تعدّد را نيز داده است.
***