تفسير:
لزوم ايمان به پنج اصل
با توجه به شأن نزول، روى سخن در آيه به جمعى از مؤمنان اهل كتاب است كه پس از قبول اسلام روى تعصب‌هاى خاصى تنها به مذهب سابق خود و آئين اسلام اظهار ايمان مى‌كردند و بقيه پيامبران و كتب آسمانى را قبول نداشتند.
اما قرآن به آنها توصيه مى‌كند: مى‌بايست تمام پيامبران و كتب آسمانى را به رسميت بشناسند؛ زيرا همه يك حقيقت را تعقيب مى‌كنند، به دنبال يك هدف هستند و از طرف يك مبدأ مبعوث شده‌اند- اگر چه همانند كلاس‌هاى مختلف تعليم و تربيت، سلسله مراتب داشته‌اند و هر كدام آئينى كامل‌تر از آئين پيشين آورده‌اند-.
بنابراين، معنى ندارد كه بعضى از آنها را بپذيرند و بعضى را نپذيرند.
مگر يك حقيقت واحد تبعيض‌بردار است؟
و مگر تعصب‌ها مى‌تواند جلو واقعيات را بگيرد؟
لذا آيه فوق مى‌گويد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! به خدا و پيامبرش (پيامبر اسلام) و كتابى كه بر رسولش نازل فرموده، و كتب آسمانى پيشين، همگى ايمان بياوريد»! «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذي نَزَّلَ عَلى‌ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذي أَنْزَلَ مِنْ قَبْلُ».
قطع نظر از شأن نزول فوق، اين احتمال نيز در تفسير آيه هست كه روى سخن به تمام مؤمنان باشد، مؤمنانى كه ظاهراً اسلام را پذيرفته‌اند، اما هنوز در اعماق جان آنها نفوذ نكرده است، از آنها دعوت مى‌شود كه از صميم دل و در درون جان مؤمن شوند.
و نيز اين احتمال وجود دارد كه روى سخن به همه مؤمنانى باشد كه اجمالًا