خاطر بيمارى و ناتوانى و علل ديگر قادر به شركت در ميدان جهاد نبوده‌اند، براى اين كه پاداش نيت صالح، ايمان و ساير اعمال نيك آنها ناديده گرفته نشود، به آنها نيز وعده نيك داده، مى‌فرمايد: «خداوند به هر دو دسته (مجاهدان و غير مجاهدان) وعده نيك داده است» «وَ كُلًّا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنى‌».
بديهى است ميان وعده نيكى كه به اين دو دسته داده شده، فاصله بسيار است.
در حقيقت قرآن با اين بيان نشان مى‌دهد كه: سهم هر كار نيكى در جاى خود محفوظ و فراموش نشدنى است، به خصوص اين كه: سخن از قاعدانى است كه علاقمند به شركت در جهاد بوده‌اند و آن را يك هدف عالى و مقدس مى‌دانستند ولى واجب عينى نبودن آن مانع از تحقق بخشيدن به اين هدف عالى شده است.
آنها نيز به اندازه علاقه‌اى كه به اين كار داشته‌اند، پاداش خواهند داشت، همچنين افراد أُولِى الضَّرَر: «كسانى كه به خاطر بيمارى و يا نقص عضو در ميدان جهاد شركت نكرده‌اند» در حالى كه با تمام وجود خود به آن علاقه داشته و عشق مى‌ورزيده‌اند نيز سهم قابل ملاحظه‌اى از پاداش مجاهدان خواهند داشت، در حديثى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده كه به سربازان اسلام فرمود:
لَقَدْ خُلِّفْتُمْ فِى الْمَدِيْنَةِ أَقْواماً ما سِرْتُمْ مَسِيْراً وَ لا قَطَعْتُمْ وادِياً الَّا كانُوا مَعَكُمْ وَ هُمُ الَّذِيْنَ صَحَّتْ نِيَّاتُهُمْ وَ نَصَحَتْ جُيُوبُهُمْ وَ هَوَتْ أَفْئِدَتُهُمْ الَى الْجِهادِ وَ قَدْ مَنَعَهُمْ عَنِ الْمَسِيْرِ ضَرَرٌ أَوْ غَيْرُهُ:
«افرادى را در مدينه پشت سر گذاشتيد كه در هر گام در اين مسير، با شما بودند (و در پاداش‌هاى الهى شركت داشتند) آنها كسانى بودند كه نيتى پاك داشتند، به اندازه كافى خيرخواهى كردند و قلب‌هاى آنها مشتاق به جهاد بود ولى