حالى كه مى‌دانيم سعى صفا و مروه هم در حج واجب است و هم در عمره.
و لذا پيامبر صلى الله عليه و آله و همه مسلمانان آن را به جا مى‌آورند- عين اين مضمون در روايتى از امام باقر عليه السلام نقل شده است-. «١»
به عبارت ديگر: تعبير به «لا جُناحَ» هم در آيه مورد بحث، و هم در آيه حج براى نفى توهم تحريم است؛ زيرا در آغاز اسلام بت‌هائى روى صفا و مروه قرار داشت و به خاطر آنها بعضى از مسلمانان فكر مى‌كردند سعى بين صفا و مروه از آداب بت‌پرستان است.
در حالى كه چنين نبود، لذا براى نفى اين توهم مى‌فرمايد: «گناهى بر شما نيست كه سعى صفا و مروه كنيد».
همچنين در مورد مسافر جاى اين توهم هست كه: بعضى چنين تصور كنند، كوتاه كردن نماز در سفر يك نوع گناه است، لذا قرآن با تعبير «لا جُناحَ» اين توهم را از بين مى‌برد.
نكته ديگر اين كه: در بعضى از روايات به اين موضوع اشاره شده كه كوتاه خواندن نماز در سفر، يك نوع تخفيف الهى است، و ادب ايجاب مى‌كند كه انسان اين تخفيف را رد نكند و نسبت به آن بى‌اعتنائى به خرج ندهد، در روايات اهل تسنن از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده كه درباره نماز قصر فرمود: صَدَقَةٌ تَصَدَّقَ اللَّهُ بِها عَلَيْكُمْ فَاقْبَلُوا صَدَقَتَهُ:
«اين هديه‌اى است كه خداوند به شما داده است آن را بپذيريد». «٢»