حالى كه پيشواى شما از خود شما است». «١»
البته مطابق اين تفسير، منظور از اهل كتاب جمعيت يهود و مسيحيانى هستند كه در آن زمان وجود دارند.
در تفسير «على بن ابراهيم» از «شهر بن حوشب» چنين نقل شده: روزى «حجّاج» به او گفت: آيه‌اى در قرآن است كه مرا خسته كرده و در معنى آن فرو مانده‌ام.
«شهر» مى‌پرسد: كدام آيه است اى امير؟
«حجّاج» گفت: آيه «وِ انْ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ ...»؛ زيرا من يهوديان و نصرانيانى را اعدام مى‌كنم كه هيچگونه نشانه‌اى از چنين ايمانى در آنها مشاهده نمى‌كنم.
«شهر» پاسخ داد: آيه را درست تفسير نكرده‌اى.
«حجّاج» مى‌پرسد: چرا؟ تفسير آيه چيست؟
«شهر» پاسخ مى‌دهد: منظور اين است كه: عيسى عليه السلام قبل از پايان جهان فرود مى‌آيد و هيچ يهودى و نه غير يهودى باقى نمى‌ماند، مگر اين كه: قبل از مرگ عيسى عليه السلام به او ايمان مى‌آورد، و او پشت سر مهدى عليه السلام نماز مى‌خواند.
هنگامى كه «حجّاج» اين سخن را شنيد گفت: واى بر تو! اين تفسير را از كجا آوردى؟
پاسخ داد: از محمّد بن على بن حسين بن على بن ابى‌طالب عليه السلام شنيدم.
«حجّاج» گفت: وَ اللَّهِ جِئْتَ بِها مِنْ عَيْنٍ صافِيَهْ!: