اين دو دسته دو دوزه بازى كنند.
آيه فوق نازل شد و دستور داد مسلمانان در برابر اين دسته شدت عمل به خرج دهند. «١»
تفسير:
سزاى آنها كه دو دوزه بازى مى‌كنند!
در اين آيه سخن از دسته ديگرى به ميان آمده كه درست در مقابل دسته‌اى قرار دارند كه در آيه پيش، دستور صلح نسبت به آنها داده شده بود.
آنها كسانى هستند كه مى‌خواهند براى حفظ منافع خود، در ميان مسلمانان و مشركان آزادى عمل داشته باشند و براى تأمين اين نظر، راه خيانت و نيرنگ پيش گرفته، با هر دو دسته اظهار همكارى و هم‌فكرى مى‌كنند، مى‌فرمايد:
«به زودى جمعيت ديگرى را مى‌يابيد كه مى‌خواهند هم از ناحيه شما در امان باشند و هم از ناحيه قوم خودشان» «سَتَجِدُونَ آخَرينَ يُريدُونَ أَنْ يَأْمَنُوكُمْ وَ يَأْمَنُوا قَوْمَهُمْ».
هر گاه نزد شما مى‌آيند اظهار ايمان مى‌كنند و زمانى كه به نزد بت‌پرستان مى‌روند از بت‌پرستانِ سرسخت مى‌شوند، به همين دليل «هنگامى كه ميدان فتنه‌جوئى و بت‌پرستى پيش آيد همه برنامه‌هاى آنها وارونه مى‌شود و با سر در آن فرو مى‌روند»! «كُلَّما رُدُّوا إِلَى الْفِتْنَةِ أُرْكِسُوا فيها».
سپس به مسلمانان چنين دستور داده شده: «اگر آنها از درگيرى با شما كنار نرفتند، و پيشنهاد صلح نكردند و دست از شما برنداشتند، هر كجا آنان را بيابيد