تفسير:
استقبال از پيشنهاد صلح
به دنبال دستور به شدت عمل، در برابر منافقانى كه با دشمنان اسلام همكارى نزديك داشتند، در اين آيه، دستور مى‌دهد كه دو دسته از اين قانون مستثنى‌ هستند:
١- آنها كه با يكى از هم‌پيمانان شما ارتباط دارند و پيمان بسته‌اند، لذا مى‌فرمايد: «مگر آنها كه با كسانى كه شما با آنها پيمان بسته‌ايد، هم پيمان باشند» «إِلَّا الَّذينَ يَصِلُونَ إِلى‌ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ ميثاقٌ»
٢- كسانى كه از نظر موقعيت خاص خود در شرائطى قرار دارند كه نه قدرت مبارزه با شما را در خود مى‌بينند، و نه توانائى همكارى با شما و مبارزه با قبيله خود دارند، لذا مى‌فرمايد: «يا كسانى كه به سوى شما مى‌آيند و از پيكار با شما يا پيكار با قوم خود ناتوان شده‌اند» «أَوْ جاؤُكُمْ حَصِرَتْ صُدُورُهُمْ أَنْ يُقاتِلُوكُمْ أَوْ يُقاتِلُوا قَوْمَهُمْ».
روشن است دسته اول به خاطر احترام به پيمان بايد از اين قانون مستثنى باشند و دسته دوم نيز اگر چه معذور نيستند و بايد پس از تشخيص حق، به حق بپيوندند ولى چون اعلان بى‌طرفى كرده‌اند تعرض نسبت به آنها بر خلاف اصول عدالت و جوانمردى است.
آنگاه براى اين كه: مسلمانان در برابر اين پيروزى‌هاى چشمگير مغرور نشوند و آن را مرهون قدرت نظامى و ابتكار خود ندانند، و نيز براى اين كه:
احساسات انسانى آنها در برابر اين دسته از بى‌طرفان، تحريك شود، مى‌فرمايد: