سلامت طرف و اعلام صلح و امنيت است، با تحيت‌هاى ديگرى كه در ميان اقوام مختلف معمول است مقايسه كنيم، ارزش آن براى ما روشن‌تر مى‌گردد.
در روايات اسلامى تأكيد زيادى روى سلام شده تا آنجا كه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده:
مَنْ بَدَءَ بِالْكَلامِ قَبْلَ السَّلامِ فَلا تُجِيْبُوهُ: «كسى كه پيش از سلام آغاز به سخن كند پاسخ او را نگوئيد». «١»
و نيز از امام صادق عليه السلام نقل شده كه خداوند مى‌فرمايد:
الْبَخِيْلُ مَنْ يَبْخَلُ بِالسَّلامِ: «بخيل كسى است كه حتى از سلام كردن بخل ورزد». «٢»
و در حديث ديگرى از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم:
انَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ يُحِبُّ افْشاءَ السَّلامِ: «خداوند افشاء سلام را دوست دارد». «٣»
منظور از افشاى سلام، سلام كردن به افراد مختلف است.
در احاديث اسلامى، آداب فراوانى درباره سلام وارد شده از جمله اين كه:
سلام تنها مخصوص كسانى نيست كه انسان با آنها آشنائى خاصى دارد، چنان كه در حديثى داريم كه از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله سؤال شد: أَىُّ الْعَمَلِ خَيْرٌ؟: «كدام