ولى معمولًا از اين كلمه هر نوع اظهار محبتى را كه افراد به وسيله سخن، با يكديگر مى‌نمايند شامل مى‌شود كه روشن‌ترين مصداق آن، همان موضوع سلام كردن است.
گر چه از پاره‌اى از روايات، همچنين تفاسير، استفاده مى‌شود: اظهار محبت‌هاى عملى نيز در مفهوم «تحيّت» داخل است، در تفسير «على بن ابراهيم» از امام باقر و امام صادق عليهما السلام چنين نقل شده:
الْمُرادُ بِالتَّحِيَّةِ فِى الآيَةِ السَّلامُ وَ غَيْرُهُ مِنَ الْبِرِّ: «منظور از تحيت در آيه، سلام و هر گونه نيكى كردن است». «١»
و نيز در روايتى در كتاب «مناقب» چنين آمده: «كنيزى يك شاخه گل خدمت امام حسن عليه السلام هديه كرد، امام عليه السلام در مقابل آن وى را آزاد ساخت، و هنگامى كه از علت اين كار سوال كردند، فرمود: خداوند اين ادب را به ما آموخته آنجا كه مى‌فرمايد:
«وَ إِذا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْها» و سپس اضافه فرمود: تحيت بهتر، همان آزاد كردن او است»! «٢»
و به اين ترتيب، آيه يك حكم كلّى درباره پاسخ‌گوئى به هر نوع اظهار محبتى، اعم از لفظى و عملى مى‌باشد.
و در پايان آيه، براى اين كه: مردم بدانند چگونگى «تحيّت‌ها» و «پاسخ‌ها»