به آن نمايد، او نيز شريك است». «١»
در اين حديث، سه مرحله براى دعوت اشخاص به كار خوب و بد ذكر شده، مرحله امر، مرحله دلالت و مرحله اشاره كه به ترتيب مرحله قوى و متوسط و ضعيف است.
به اين ترتيب، هر گونه دخالت در وادار كردن ديگرى به كار نيك و بد، سبب مى‌شود كه به همان نسبت در محصول و برداشت آن سهيم باشد.
مطابق اين منطق اسلامى، تنها عاملان گناه، گناهكار نيستند، بلكه تمام كسانى كه با استفاده كردن از وسائل مختلف تبليغاتى، و يا آماده ساختن زمينه‌ها، و حتى گفتن يك كلمه كوچك تشويق‌آميز، عاملان گناه را به كار خود ترغيب كنند در آن سهيمند، همچنين كسانى كه در مسير خيرات و نيكى‌ها از چنين برنامه‌هائى استفاده مى‌نمايند از آن سهم دارند.
از پاره‌اى از روايات كه در تفسير آيه وارد شده است چنين بر مى‌آيد كه يكى از معانى شفاعت حسنه يا سيئه، دعاى نيك، يا بد در حق كسى كردن است كه يك نوع شفاعت در پيشگاه خدا محسوب مى‌شود.
از امام صادق عليه السلام چنين نقل شده:
مَنْ دَعا لِاخِيهِ الْمُسْلِمِ بِظَهْرِ الْغَيْبِ أُسْتُجِيْبَ لَهُ وَ قالَ لَهُ الْمَلَكُ فَلَكَ مِثْلاهُ فَذلِكَ النَّصِيْبُ:
«كسى كه براى برادر مسلمانش در پشت سر او دعا كند به اجابت مى‌رسد و فرشته پروردگار به او مى‌گويد: دو برابر آن براى تو نيز خواهد بود، و منظور از