«اگر اهل كتاب ايمان بياورند و پرهيزكارى پيشه كنند، گناهان گذشته آنها را مى‌پوشانيم و از آن صرف‌نظر مى‌كنيم» «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْكِتابِ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَكَفَّرْنا عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ».
نه تنها گناهان آنها را مى‌بخشيم «كه در باغ‌هاى بهشت كه كانون انواع نعمت‌ها است آنها را وارد مى‌كنيم» «وَ لَا دْخَلْناهُمْ جَنَّاتِ النَّعيمِ».
اين در زمينه نعمت‌هاى معنوى و اخروى است.
بنابراين، جاى تجديد نظر باقى است و آن ايمان و تقوا است.
***
سپس در آيه بعد، به اثر عميق ايمان و تقوا حتى در زندگى مادى انسان‌ها، اشاره كرده، مى‌فرمايد: «اگر آنها تورات و انجيل را بر پا دارند و آن را به عنوان يك دستور العمل زندگى در برابر چشم خود قرار دهند، و به طور كلّى به همه آنچه از طرف پروردگارشان بر آنها نازل شده اعم از كتب آسمانى پيشين و قرآن، بدون هيچ گونه تبعيض و تعصب عمل كنند، از آسمان و زمين، نعمت‌هاى الهى آنها را فرا خواهد گرفت» «وَ لَوْ أَنَّهُمْ أَقامُوا التَّوْراةَ وَ الإِنْجيلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ مِنْ رَبِّهِمْ لَا كَلُوا مِنْ فَوْقِهِمْ وَ مِنْ تَحْتِ أَرْجُلِهِمْ».
شك نيست كه منظور از بر پا داشتن «تورات» و «انجيل»، آن قسمت از «تورات» و «انجيل» واقعى است كه در آن زمان در دست آنها بود، نه قسمت‌هاى تحريف يافته كه كم و بيش از روى قرائن شناخته مى‌شد.
و منظور از «ما أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ مِنْ رَبِّهِمْ» همه كتاب‌هاى آسمانى و دستورات الهى است؛ زيرا اين جمله مطلق است، و در حقيقت اشاره به اين است كه نبايد تعصب‌هاى قومى را با مسائل دينى و الهى آميخت، كتاب‌هاى آسمانى عرب و يهود مطرح نيست، آنچه مطرح است دستورهاى الهى است و به اين بيان قرآن