و «أَحْبار» جمع «حَبْر» (بر وزن ابر) به معنى دانشمندانى است كه اثر نيكى از خود در جامعه مى‌گذارند، ولى در بسيارى از موارد به علماى يهود گفته مى‌شود.
ضمناً از اين كه در اين آيه، ذكرى از «عدوان» كه در آيه قبل بود ديده نمى‌شود، بعضى استفاده كرده‌اند كه «اثم» به همان معناى وسيع كلمه است كه «عدوان» در آن درج است.
در اين آيه، بر خلاف آيه گذشته تعبير به «قَوْلِهِمُ الاثْمَ» شده است، اين تعبير ممكن است، اشاره به اين بوده باشد كه دانشمندان موظفند مردم را هم از سخنان گناه‌آلود باز دارند، و هم از گناه.
و يا اين كه «قول» در اينجا به معنى اعتقاد است يعنى دانشمندان براى اصلاح يك اجتماع فاسد، نخست بايد افكار و اعتقادات نادرست آنها را تغيير دهند؛ زيرا تا انقلابى در افكار پيدا نشود، نمى‌توان انتظار اصلًاحات عميق در جنبه‌هاى عملى داشت.
و به اين ترتيب، آيه، راه اصلاح جامعه فاسد را كه بايد از انقلاب فكرى شروع شود، به دانشمندان نشان مى‌دهد.
و در پايان آيه، قرآن به همان شكل كه گناهكاران اصلى را مذمت نمود، دانشمندان ساكت و ترك كننده امر به معروف و نهى از منكر را مورد مذمت قرار داده، مى‌فرمايد: «چه زشت است كارى كه آنها انجام مى‌دادند»! «لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ».
و به اين گونه، روشن مى‌شود سرنوشت كسانى كه وظيفه بزرگ امر به معروف و نهى از منكر را ترك مى‌كنند- به خصوص اگر از دانشمندان و علما باشند- سرنوشت همان گناهكاران است و در حقيقت شريك جرم آنها