و مشروحاً بيان خواهيم كرد، ذكر جمله «يُقِيْمُونَ الصَّلاة» نيز شاهد بر اين موضوع است، و ما در هيچ مورد از قرآن نداريم كه تعبير شده باشد، زكات را با خضوع بدهيد، بلكه بايد با اخلاص نيت و عدم منت داد.
همچنين شك نيست كه كلمه «ولىّ» در آيه، به معنى دوست و يا ناصر و ياور نيست؛ زيرا «ولايت» به معنى دوستى و يارى كردن مخصوص كسانى نيست كه نماز مى‌خوانند، و در حال ركوع زكات مى‌دهند، بلكه يك حكم عمومى است كه همه مسلمانان را در بر مى‌گيرد، همه مسلمين بايد يكديگر را دوست بدارند و يارى كنند، حتى آنهائى كه زكات بر آنها واجب نيست، و اصولًا چيزى ندارند كه زكات بدهند، چه رسد به اين كه بخواهند در حال ركوع زكاتى بپردازند، آنها هم بايد دوست و يار و ياور يكديگر باشند.
از اينجا روشن مى‌شود كه: منظور از «ولىّ» در آيه فوق، ولايت به معنى سرپرستى، تصرف و رهبرى مادّى و معنوى است، به خصوص اين كه اين ولايت در رديف ولايت پيامبر صلى الله عليه و آله و ولايت خدا قرار گرفته و هر سه با يك جمله ادا شده است.
و به اين ترتيب، آيه از آياتى است كه به عنوان يك نصّ قرآنى دلالت بر ولايت و امامت على عليه السلام مى‌كند.
اما در اينجا بحث‌هاى مهمى است كه بايد به طور جداگانه، مورد بررسى قرار گيرد.
***
آيه بعد، كه تكميلى براى مضمون آيه پيش است، هدف آن را تأكيد و تعقيب مى‌كند، و به مسلمانان چنين اعلام مى‌دارد: «كسانى كه ولايت، سرپرستى و رهبرى خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله و افراد با ايمان را بپذيرند- پيروز خواهند شد؛ زيرا