تفسير:
قرآن، حافظ و نگاهبان كتب پيشين
در نخستين آيه، اشاره به موقعيت قرآن بعد از ذكر كتب پيشين انبياء شده است.
مى‌فرمايد: «ما اين كتاب آسمانى را به حق بر تو نازل كرديم در حالى كه كتب پيشين را تصديق كرده (و نشانه‌هاى آن، بر آنچه در كتب پيشين آمده تطبيق مى‌كند) و حافظ و نگاهبان آنها است» «وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتابِ وَ مُهَيْمِناً عَلَيْهِ».
«مُهَيْمِن» در اصل، به معنى چيزى است كه حافظ، شاهد، مراقب، امين و نگاهدارى‌كننده چيزى بوده باشد، و از آنجا كه قرآن در حفظ و نگهدارى اصول كتاب‌هاى آسمانىِ پيشين، مراقبت كامل دارد و آنها را تكميل مى‌كند، لفظ «مُهَيْمِن» را بر آن اطلاق كرده است.
اساساً تمام كتاب‌هاى آسمانى، در اصول مسائل، هماهنگى دارند، و هدف واحد يعنى تربيت و تكامل انسان را تعقيب مى‌كنند، اگر چه در مسائل فرعى به مقتضاى قانون تكامل تدريجى، با هم، تفاوت‌هائى دارند، و هر آئين تازه، مرحله بالاترى را مى‌پيمايد، و برنامه جامع‌ترى دارد.
ذكر «مُهَيْمِناً عَلَيْهِ» بعد از «مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ» اشاره به همين حقيقت است، يعنى اصول كتب پيشين را تصديق و در عين حال برنامه جامع‌ترى پيشنهاد مى‌كند.
پس از آن، دستور مى‌دهد: چون چنين است «طبق احكامى كه بر تو نازل شده است در ميان آنها داورى كن» «فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ».
اين جمله با «فاء تفريع» ذكر شده و نتيجه جامعيت احكام اسلام نسبت به