بديهى است، آنها كه از سر لجاج و دشمنى دريچه‌هاى قلب خود را به روى حق مى‌بندند، از هيچ حقيقتى بهره نخواهند برد.
قابل توجه اين كه: در آيه فوق در مورد «انجيل»، نخست «فِيْهِ هُدىً» گفته شده، سپس «هُدىً» به طور مطلق آمده است.
اين تفاوت تعبير ممكن است به خاطر آن باشد كه در «انجيل» و كتاب‌هاى آسمانى، دلائل هدايت براى همه بدون استثناء هست، ولى براى پرهيزكاران كه در آن به دقت مى‌انديشند، باعث هدايت و تربيت و تكامل است.
***
پس از اشاره به نزول «انجيل» در آيه گذشته، در اين آيه مى‌فرمايد: «ما به اهل انجيل دستور داديم كه به آنچه خدا در آن نازل كرده است، داورى كنند» «وَ لْيَحْكُمْ أَهْلُ الإِنْجيلِ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فيهِ».
شك نيست كه منظور از جمله بالا اين نيست كه قرآن هم اكنون به پيروان مسيح عليه السلام دستور مى‌دهد كه بايد به احكام «انجيل» عمل كنند؛ زيرا اين سخن با ساير آيات قرآن و با اصل وجود قرآن كه اعلام آئين جديد و نسخ آئين قديم مى‌كند، سازگار نيست، بلكه منظور اين است كه:
ما پس از نزول «انجيل» بر عيسى عليه السلام به پيروان او دستور داديم كه به آن عمل كنند و طبق آن داورى نمايند. «١»
و در پايان آيه، بار ديگر تأكيد مى‌كند: «كسانى كه بر طبق حكم خدا داورى نكنند فاسقند» «وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ».
قابل توجه اين كه: در آيات اخير، در يك مورد به افرادى كه طبق آئين خدا