قرآن در موارد متعددى از «تورات» و « «انجيل»» به عنوان يك كتاب آسمانى ياد مى‌كند.
در اين كه اين دو كتاب در اصل، از طرف خدا نازل شده، جاى هيچ گونه شك و ترديد نيست، ولى اين نيز مسلّم است كه اين دو كتاب آسمانى بعد از پيامبران دست‌خوش تحريف شدند، حقايقى از آن كم شد و خرافاتى بر آن افزوده گرديد كه آنها را از ارزش انداخت و يا كتب اصلى فراموش گرديد و كتاب‌هاى ديگرى كه تنها بخشى از حقايق آنها را در برداشت به جاى آنها نشست. «١»
بنابراين، اطلاق نور به اين دو كتاب، ناظر به تورات و انجيل اصلى است.
بار ديگر به عنوان تأكيد، روى اين مطلب تكيه مى‌كند كه «نه تنها عيسى بن مريم، تورات را تصديق مى‌كرد، بلكه انجيل كتاب آسمانى او نيز گواه صدق تورات بود» «وَ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ التَّوْراةِ».
و در پايان مى‌فرمايد: «اين كتاب آسمانى مايه هدايت و اندرز پرهيزكاران بود» «وَ هُدىً وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقينَ».
اين تعبير، همانند تعبيرى است كه در آغاز سوره «بقره» درباره قرآن آمده است، آنجا كه مى‌گويد: هُدىً لِلْمُتَّقِيْنَ: «قرآن وسيله هدايت پرهيزكاران است». «٢»
نه تنها قرآن، تمام كتاب‌هاى آسمانى چنينند كه وسيله هدايت پرهيزكاران مى‌باشند.
منظور از پرهيزكاران كسانى هستند كه در جستجوى حق، و آماده پذيرش آن مى‌باشند.