٣٣ إِنَّما جَزاءُ الَّذينَ يُحارِبُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الأَرْضِ فَساداً أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْديهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الأَرْضِ ذلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيا وَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذابٌ عَظيمٌ
٣٤ إِلَّا الَّذينَ تابُوا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ
ترجمه:
٣٣- كيفر آنها كه با خدا و پيامبرش به جنگ بر مى‌خيزند، و اقدام به فساد در روى زمين مى‌كنند، (و به جان و مال و ناموس مردم حمله مى‌برند،) فقط اين است كه اعدام شوند؛ يا به دار آويخته گردند؛ يا (چهار انگشت از) دست (راست) و پاى (چپ) آنها، به عكس يكديگر، بريده شود؛ و يا از سرزمين خود تبعيد گردند. اين رسوائى آنها در دنياست؛ و در آخرت، مجازات عظيمى دارند.
٣٤- مگر آنها كه پيش از دست يافتن شما بر آنان، توبه كنند؛ پس بدانيد (خدا توبه آنها را مى‌پذيرد؛) خداوند آمرزنده و مهربان است.
شأن نزول:
در شأن نزول اين آيه، چنين نقل كرده‌اند كه: جمعى از مشركان خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمده مسلمان شدند، اما آب و هواى «مدينه» به آنها نساخت، رنگ آنها زرد و بدنشان بيمار شد.
پيامبر صلى الله عليه و آله براى بهبودى آنها دستور داد به خارج «مدينه» در نقطه خوش آب