اطاعت از پيامبر صلى الله عليه و آله در اين دستورات اطاعت خدا بوده.
ولى اگر كسانى دستور پيامبر صلى الله عليه و آله را زير پا گذاشتند و به همان دليل گرفتار شكست شدند، مسئوليت آن متوجه خود آنها است، نه پيامبر صلى الله عليه و آله.
بايد توجه داشت اين آيه يكى از روشن‌ترين آيات قرآن است كه دليل بر حجيت سنت پيامبر صلى الله عليه و آله و قبول احاديث او مى‌باشد، لذا كسى نمى‌تواند بگويد:
قرآن را قبول دارم ولى حديث و سنت پيغمبر صلى الله عليه و آله را قبول ندارم؛ چرا كه آيه فوق صريحاً مى‌گويد: «اطاعت از حديث و سنت پيامبر صلى الله عليه و آله اطاعت فرمان خدا است».
و هنگامى كه مى‌بينيم پيامبر صلى الله عليه و آله طبق «حديث ثقلين»- كه در منابع معروف اسلامى اعم از منابع اهل تسنن و شيعه، آمده- صريحاً احاديث اهل بيت عليهم السلام را سند و حجت شمرده است، مى‌يابيم كه: اطاعت از فرمان اهل بيت عليهم السلام نيز از اطاعت فرمان خدا جدا نيست، و كسى نمى‌تواند بگويد: من قرآن را مى‌پذيرم ولى احاديث اهل بيت عليهم السلام را نمى‌پذيرم؛ زيرا اين سخن بر ضد آيه فوق و آيات مشابه آن است.
به همين دليل، در روايات متعددى كه در تفسير «برهان» ذيل آيه مورد بحث وارد شده، مى‌خوانيم:
خداوند طبق آيه فوق حق امر و نهى به پيامبر صلى الله عليه و آله خود داده و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز چنين حقى را به على عليه السلام و ائمه اهل بيت عليهم السلام داده است، لذا مردم موظفند از امر و نهى آنها سر باز نزنند؛ زيرا امر و نهى آنها همواره از طرف خدا است نه از خودشان. «١»
***
سپس در آيه دوم اشاره به وضع جمعى از منافقان و يا افراد ضعيف الايمان