نخست مى‌فرمايد: «اى اهل كتاب! فرستاده ما به سوى شما آمد، تا بسيارى از حقايقِ كتب آسمانى را كه شما كتمان كرده بوديد براى شما آشكار سازد، و در عين حال از بسيارى از آنها كه نيازى به ذكر آنها نبوده و مربوط به دوران‌هاى گذشته است صرف‌نظر مى‌كند» «يا أَهْلَ الْكِتابِ قَدْ جاءَكُمْ رَسُولُنا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثيراً مِمَّا كُنْتُمْ تُخْفُونَ مِنَ الْكِتابِ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثيرٍ».
از اين بخشِ آيه، چنين استفاده مى‌شود كه: اهل كتاب حقايق زيادى را كتمان مى‌كردند، ولى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آنچه مورد نياز كنونى مردم جهان بود (مانند بيان حقيقت توحيد و پاكى انبياء از نسبت‌هاى ناروائى كه در كتب عهدين به آنها داده شده، و حكم تحريم ربا و شراب و امثال آن) را بيان نموده است، ولى از ذكر پاره‌اى از حقايقى كه مربوط به امت‌هاى پيشين و زمان‌هاى گذشته بوده و بيان آنها اثر قابل ملاحظه‌اى در تربيت اقوام كنونى نداشته، صرف‌نظر كرده است.
پس از آن، به اهميت و عظمت قرآن مجيد، و اثرات عميق آن در هدايت و تربيتِ بشر اشاره كرده، مى‌گويد: «از طرف خداوند نور و كتاب آشكارى به سوى شما آمد» «قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبينٌ».
بر اين اساس، پيامبر صلى الله عليه و آله براى برملا ساختن بخش‌هاى مورد نياز كتب، و آوردنِ كتابى كه سراسر نور و تبيين كننده حق از باطل است، فرستاده شده است.
***
سپس به آثارِ اين كتاب، و هدفِ نزول آن اشاره كرده، مى‌فرمايد: «همان نورى كه خداوند به وسيله آن كسانى را كه در پى كسب خشنودى او باشند، به طرق سلامت هدايت مى‌كند» «يَهْدي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلامِ».
علاوه بر اين، «آنها را از انواع ظلمت‌ها و تاريكى‌ها (ظلمت شرك، ظلمت جهل، ظلمت پراكندگى و نفاق و ...) به سوى نور توحيد، علم و اتحاد رهبرى