بنابراين، مفهوم آيه فوق چنين است كه: پيمان‌شكنى نصارى‌ و خلاف‌كارى‌هاى آنها سبب شد كه عوامل عداوت و دشمنى و بذر نفاق و اختلاف در ميان آنها پاشيده شود (زيرا مى‌دانيم آثار اسباب تكوينى و طبيعى به خدا نسبت داده مى‌شود).
هم اكنون كشمكش‌هاى فراوانى كه بين دول مسيحى وجود دارد و تاكنون سرچشمه دو جنگ جهانى شده و همچنان دسته‌بندى‌هاى توأم با عداوت و دشمنى در ميان آنها ادامه دارد.
علاوه بر اين، اختلافات و عداوت‌هاى مذهبى در بين فرق مذهبى مسيحيت به قدرى زياد است كه هم اكنون نيز به كشتار يكديگر ادامه مى‌دهند.
بعضى از مفسران نيز احتمال داده‌اند: منظور، ادامه عداوت و دشمنى بين يهود و نصارى‌ تا پايان جهان مى‌باشد، ولى ظاهر آيه همان بروز عداوت در ميان مسيحيان است. «١»
شايد نياز به تذكر نداشته باشد كه اين عاقبت دردناك منحصر به مسيحيان نيست، اگر مسلمانان هم راه آنها را بپويند، به همان سرنوشت گرفتار خواهند شد.
***
٢- «عداوت» در اصل، از ماده «عدو» به معنى تجاوز مى‌آيد و «بَغْضاء» از ماده «بغض» به معنى تنفّر از چيزى است و ممكن است فرق ميان اين دو كلمه اين باشد كه «بغض» بيشتر جنبه «قلبى» دارد و «عداوت» جنبه «عملى» و يا لااقل اعم از عملى و قلبى است.
***
٣- از آيه فوق، چنين بر مى‌آيد كه: طايفه نصارى‌ به عنوان پيروان يك مذهب (و يا يهود و نصارى‌ هر دو) تا پايان جهان در دنيا وجود خواهند داشت.