از اين بيان استفاده مى‌شود: آنها به جرم پيمان‌شكنى دو مجازات ديدند، هم از رحمت خدا دور شدند، و هم افكار و قلوب آنها متحجّر و غير قابل انعطاف شد، بر اين اساس، كسانى كه مى‌خواهند به رحمت خدا نزديك و داراى قلبى رقيق و مهربان باشند، بايد در مرحله اول از پيمان‌شكنى نسبت به فرمان‌هاى الهى بر حذر باشند.
پس از آن، مصاديق يا آثار اين قساوت را چنين شرح مى‌دهد: «آنها كلمات را تحريف مى‌كنند و از محل و مسير آن بيرون مى‌برند» «يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ».
و نيز «قسمت‌هاى قابل ملاحظه‌اى از آنچه به آنها گفته شده بود كه انجام دهند، به دست فراموشى سپردند» «وَ نَسُوا حَظّاً مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ».
اما اين كه كدام يك از مواهب يادآورى شده را فراموش كردند؟
بعيد نيست قسمتى از آنها را كه به دست فراموشى سپردند، همان نشانه‌ها و آثار پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله باشد كه در آيات ديگر قرآن به آن اشاره شده است.
و نيز ممكن است اين جمله اشاره به آن باشد كه مى‌دانيم تورات در طول تاريخ مفقود شده، سپس جمعى از دانشمندان يهود به نوشتن آن مبادرت كردند و طبعاً قسمت‌هاى فراوانى از ميان رفت و قسمتى تحريف يا به دست فراموشى سپرده شد، و آنچه به دست آنها آمد بخشى از كتاب واقعى موسى‌ عليه السلام بود كه با خرافات زيادى آميخته شده بود و آنها همين بخش را نيز گاهى به دست فراموشى سپردند.
بايد توجه داشت: «يُحَرِّفُونَ» فعل مضارع و دالّ بر استمرار است و اين مى‌رساند كه آنها همواره كلمات الهى را تحريف مى‌نمودند، اما «نَسُوا» فعل