تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٣
گواهى دهيد»! «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامينَ لِلَّهِ شُهَداءَ بِالْقِسْطِ».
در اين قسمت دو دستور سازنده فرد و اجتماع را صادر كرده:
يكى قيام للَّه بدون چشمداشت از كسى و يا رسيدن به غنائمى،
و ديگرى شهادت به قسط و عدل كه يك جامعه كامل نيازمند اين دو است.
پس از آن، به يكى از عوامل انحراف از عدالت اشاره نموده و به مسلمانان چنين هشدار مىدهد: «نبايد كينهها و عداوتهاى قومى و تصفيه حسابهاى شخصى مانع از اجراى عدالت و موجب تجاوز به حقوق ديگران گردد؛ زيرا عدالت از همه اينها بالاتر است» «وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى أَلَّا تَعْدِلُوا».
بار ديگر به خاطر اهميت موضوع روى مسأله عدالت تكيه كرده، مىفرمايد:
«عدالت پيشه كنيد كه به پرهيزگارى نزديكتر است» «اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوى».
و از آنجا كه عدالت، مهمترين ركن تقوا و پرهيزگارى است، براى سومين بار به عنوان تأكيد اضافه مىكند: «از خدا بپرهيزيد؛ زيرا خداوند از تمام اعمال شما آگاه است» «وَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبيرٌ بِما تَعْمَلُونَ».
تفاوتى كه ميان اين آيه و آيهاى كه در سوره «نساء» آمده است، از چند جهت مىباشد:
نخست اين كه: در آيه «نساء»، دعوت به قيام به عدالت و گواهى دادن براى خدا شده، اما در اينجا دعوت به قيام براى خدا و گواهى دادن به حق و عدالت شده.
شايد اين تفاوت به خاطر آن باشد كه در آيه «نساء»، هدف اين بوده كه گواهىها براى خدا باشد نه براى بستگان و خويشاوندان و نزديكان، اما در اينجا چون سخن از دشمنان در ميان بوده تعبير به گواهى به عدالت و قسط شده، يعنى نه به ظلم و ستم.