پاسخ اجمالى آن اين است كه: خارج شدن منى از انسان، يك عمل موضعى نيست (مانند بول و ساير زوائد) به دليل اين كه اثر آن در تمام بدن آشكار مى‌گردد، و تمام سلول‌هاى تن به دنبال خروج آن در يك حالت سستى مخصوص فرو مى‌روند، و اين خود نشانه تأثير آن روى تمام اجزاء بدن است.
توضيح اين كه:
طبق تحقيقات دانشمندان، در بدن انسان دو سلسله اعصاب نباتى وجود دارد كه تمام فعاليت‌هاى بدن را كنترل مى‌كنند «اعصاب سمپاتيك» و «اعصاب پاراسمپاتيك»، اين دو رشته اعصاب در سراسر بدن انسان و در اطراف تمام دستگاه‌ها و جهازات داخلى و خارجى گسترده‌اند، وظيفه «اعصاب سمپاتيك» «تند كردن» و به فعاليت واداشتن دستگاه‌هاى مختلف بدن است، و وظيفه «اعصاب پاراسمپاتيك» «كند كردن» فعاليت آنهاست، در واقع يكى نقش «گاز» اتومبيل و ديگرى نقش «ترمز» را دارد، و از تعادل فعاليت اين دو دسته اعصاب نباتى، دستگاه‌هاى بدن به طور متعادل كار مى‌كنند.
گاهى جريان‌هائى در بدن رخ مى‌دهد كه اين تعادل را به هم مى‌زند، از جمله اين جريان‌ها، مسأله «ارگاسم» (اوج لذت جنسى) است كه معمولًا مقارن خروج منى صورت مى‌گيرد.
در اين موقع سلسله اعصاب «پاراسمپاتيك» (اعصاب ترمز كننده) بر اعصاب «سمپاتيك» (اعصاب محرّك) پيشى مى‌گيرد و تعادل به شكل منفى به هم مى‌خورد.
اين موضوع نيز ثابت شده است: از جمله امورى كه مى‌تواند اعصاب سمپاتيك را به كار وادارد و تعادل از دست رفته را تأمين كند، تماس آب با بدن است و از آن جا كه تأثير «ارگاسم» روى تمام اعضاى بدن به طور محسوس ديده مى‌شود و تعادل اين دو دسته اعصاب، در سراسر بدن به هم مى‌خورد، دستور