اثر تربيتى دارد، مخصوصاً كه مفهوم كنائى آن اين است: «از فرق تا قدم در راه اطاعت تو گام بر مى‌دارم» و اين مؤيد فلسفه اخلاقى و معنوى آن است.
در روايتى از امام على بن موسى الرضا عليه السلام مى‌خوانيم:
انَّما أُمِرَ بِالْوُضُوءِ وَ بُدِءَ بِهِ لِانْ يَكُونَ الْعَبْدُ طاهِراً اذا قامَ بَيْنَ يَدَىِ الْجَبَّارِ، عِنْدَ مُناجاتِهِ ايَّاهُ، مُطِيْعاً لَهُ فِيْما أَمَرَهُ، نَقِيّاً مِنَ الأَدْناسِ وَ النَّجاسَةِ، مَعَ ما فِيْهِ مِنْ ذَهابِ الْكَسَلِ، وَ طَرْدِ النُّعاسِ وَ تَزْكِيَةِ الْفُؤادِ لِلْقِيامِ بَيْنَ يَدَىِ الْجَبَّارِ:
«براى اين دستور به وضو داده شده و آغاز عبادت با آن است كه بندگان هنگامى كه در پيشگاه خدا مى‌ايستند و با او مناجات مى‌كنند، پاك باشند، و دستورات او را به كار بندند، از آلودگى‌ها و نجاست‌ها بر كنار شوند، علاوه بر اين وضو سبب مى‌شود كه: آثار خواب و كسالت از انسان برچيده شود و قلب براى قيام در پيشگاه خدا نور و صفا يابد». «١»
از توضيحاتى كه درباره فلسفه غسل خواهيم گفت، فلسفه وضو نيز روشن‌تر مى‌شود.
***
٣- فلسفه غسل
بعضى مى‌پرسند: چرا اسلام دستور مى‌دهد: به هنگام جُنُب شدن تمام بدن را بشويند در حالى كه فقط عضو معينى آلوده مى‌شود؟
و آيا ميان بول كردن و خارج شدن مَنِى تفاوتى هست كه در يكى فقط محل را بايد شست و در ديگرى تمام بدن را؟
اين سؤال يك پاسخ اجمالى دارد، و يك پاسخ مشروح: