روز «عرفه» و به عقيده بعضى بعد از «فتح خيبر» است.
ولى بعيد نيست همان روز «غدير خم» و پيروزى كامل اسلام بر كفار بوده باشد، چنان كه اشاره خواهد شد.
و منظور از ذكر حلال بودن «طيّبات» در اينجا با اين كه قبل از اين روز هم حلال بوده، اين است كه مقدمه‌اى براى ذكر «حكم طعام اهل كتاب» باشد.
اما اين كه: منظور از «طعام اهل كتاب» كه در اين آيه حلال شمرده شده است، چيست؟
بيشتر مفسران و دانشمندان اهل سنت، معتقدند: هر نوع طعامى را شامل مى‌شود، خواه گوشت حيواناتى باشد كه به دست خود آنها ذبح شده و يا غير آن.
ولى اكثريت قاطع مفسران و فقهاى شيعه بر اين عقيده‌اند كه: منظور از آن غير از گوشت‌هائى است كه ذبيحه آنها باشد، تنها عده كمى از دانشمندان شيعه پيرو نظريه اولند.
روايات متعددى كه از ائمه اهل بيت عليهم السلام نقل شده اين مطلب را تأكيد مى‌كند كه منظور از طعام در اين آيه، غير ذبيحه‌هاى اهل كتاب است.
در تفسير «على بن ابراهيم» از امام صادق عليه السلام نقل شده كه درباره آيه فوق چنين فرمود:
عَنى‌ بِطَعامِهِمْ هاهُنَا الْحُبُوبَ وَ الْفاكِهَةَ غَيْرَ الذَّبائِحِ الَّتِى يَذْبَحُونَ فَانَّهُمْ لايَذْكُروُنَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْها:
«منظور از طعام اهل كتاب، حبوبات و ميوه‌ها است، نه ذبيحه‌هاى آنها؛ زيرا آنها هنگام ذبح نام خدا را نمى‌برند». «١»