معنى ماده «يُدْرِكْكُم» اين است كه: كسى از چيزى فرار كند و آن به دنبالش بدود و بدون ترديد اگر مرگ در پى كسى درآيد، او را خواهد گرفت.
امير مؤمنان عليه السلام در «نهج البلاغه» مى‌فرمايد: اذا كُنْتَ فِى ادْبارٍ وَ الْمَوْتُ فِى اقْبالٍ، فَما أَسْرَعَ الْمُلْتَقى‌!: «هنگامى كه تو عقب مى‌روى و مرگ به جلو مى‌آيد، چه زود با يكديگر ملاقات خواهيد كرد»!. «١»
در آيه ٨ سوره «جمعه» نيز اين حقيقت به صورت آشكارترى بيان شده، مى‌فرمايد: قُلْ انَّ الْمَوْتَ الَّذِى تَفِرُّونَ مِنْهُ فَانَّهُ مُلاقِيْكُمْ: «بگو: مرگى كه از آن فرار مى‌كنيد بالاخره به شما مى‌رسد».
آيا با توجه به اين واقعيت، عاقلانه است انسان خود را از صحنه جهاد و نيل به افتخار شهادت كنار بكشد، و در خانه در ميان بستر بميرد؟
به فرض كه با عدم شركت در جهاد، چند روز بيشترى عمر كند و مكررات را تكرار نمايد و از پاداش‌هاى مجاهدان راه خدا بى‌بهره شود، آيا اين به عقل و منطق نزديك است؟!
اصولًا مرگ يك واقعيت بزرگ است و بايد براى استقبال از مرگ توأم با افتخار آماده شد.
نكته ديگرى كه بايد به آن توجه داشت اين است: آيه فوق مى‌گويد: «هيچ چيز حتى برج‌هاى محكم» (بُرُوجٍ مُشَيَّدَة) «٢»
نمى‌تواند جلو مرگ را بگيرد، سرّ آن