حمايت كرده، نبايد انتظار وضعى بهتر از اين داشته باشيم.
در روايات اسلامى درباره اين اصل تأكيدهاى فراوانى وارد شده كه به چند نمونه اشاره مى‌كنيم:
١- از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود:
إِذا كانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ نادى‌ مُنادٍ أَيْنَ الظَّلَمَةُ؟ وَ أَعْوانُ الظَّلَمَةِ؟ وَ أَشْباهُ الظَّلَمَةِ؟ حَتّى‌ مَنْ بَرَءَ لَهُمْ قَلَماً وَ لاقَ لَهُمْ دَواتاً؟
قالَ: فَيُجْتَمَعُونَ فِى تابُوتٍ مِنْ حَدِيْدٍ ثُمَّ يُرْمى‌ بِهِمْ فِى جَهَنَّمَ:
«هنگامى كه روز قيامت بر پا شود، منادى ندا در مى‌دهد كجا هستند ستمكاران؟ و كجا هستند ياوران آنها؟ و كسانى كه خود را شبيه به آنها ساخته‌اند؟ حتى كسانى كه براى آنها قلمى تراشيده‌اند و يا دواتى را ليقه «١» كرده‌اند؟
همه آنها را در تابوتى از آهن قرار مى‌دهند سپس آنها را در ميان جهنم پرتاب مى‌كنند». «٢»
٢- در روايتى از «صفوان جمّال» كه از ياران امام كاظم عليه السلام بود نقل شده مى‌گويد:
خدمت امام رسيدم فرمود: اى صفوان! همه كارهاى تو خوب است جز يك كار!
عرض كردم: فدايت شوم! چه كار؟