و جلب رضاى او و حتى به دست آوردن سود تجارى به قصد زيارت بيت اللَّه حركت مى‌كنند، مى‌فرمايد: «و نه آنها كه به قصد خانه خدا براى به دست آوردن فضل پروردگار و خشنودى او مى‌آيند» «وَ لا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرامَ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنْ رَبِّهِمْ وَ رِضْواناً»، خواه با شما دوست باشند يا دشمن، همين اندازه كه مسلمانند و زائر خانه خدا مصونيت دارند.
بعضى از مفسران و فقهاء معتقدند: جمله فوق عام است و حتى غير مسلمانان را نيز شامل مى‌شود، يعنى اگر مشركان هم به قصد زيارت خانه خدا بيايند نبايد مورد مزاحمت قرار گيرند.
ولى با توجه به اين كه در سوره «توبه» كه معروف است در سال نهم هجرت نازل شده در آيه ٢٨ دستور جلوگيرى از آمدن مشركان به مسجد الحرام داده شده؛
و با توجه به اين كه سوره «مائده» در اواخر عمر پيامبر صلى الله عليه و آله در سال دهم هجرت نازل گرديده و طبق روايات شيعه و اهل تسنن هيچ حكمى از آن نسخ نشده، چنين تفسيرى صحيح نيست، و حق آن است كه حكم بالا مخصوص به مسلمانان است.
٥- تحريم صيد، محدود به زمان احرام است، لذا مى‌فرمايد: «اما هنگامى كه از احرام حج يا عمره بيرون آمديد، صيد كردن براى شما مُجاز است» «وَ إِذا حَلَلْتُمْ فَاصْطادُوا».
٦- اگر جمعى از بت‌پرستان در دوران جاهليت (در جريان حديبيه) مزاحم زيارت شما از خانه خدا شدند و نگذاشتند مناسك زيارت خانه خدا را انجام دهيد، نبايد اين جريان سبب شود كه بعد از اسلام آوردن آنها، كينه‌هاى ديرينه را زنده كنيد و مانع آنها از زيارت خانه خدا شويد، لذا مى‌فرمايد: «و كينه و دشمنى